Πολυεδρική φυσιογνωμία του θεάτρου και του κινηματογράφου, ο Σπύρος Κωνσταντόπουλος υπήρξε ένας σπάνιος καλλιτέχνης με λυρική φλέβα και εσωτερικό βάθος. Με υποκριτική παιδεία υψηλών προδιαγραφών και μια χαρακτηριστική ερμηνευτική σφραγίδα, υπηρέτησε με συνέπεια και σεμνότητα την τέχνη του για δεκαετίες.

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ

Γεννήθηκε το 1925 στην Αθήνα. Μετά την ολοκλήρωση των γυμνασιακών του σπουδών, φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης, υπό τη διεύθυνση του Καρόλου Κουν. Ήταν εκεί όπου διαμορφώθηκε η υποκριτική του ταυτότητα και όπου επέστρεψε αργότερα ως ώριμος καλλιτέχνης για να υποδυθεί σημαντικούς ρόλους του ελληνικού και διεθνούς ρεπερτορίου.

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ

Η θεατρική του πορεία υπήρξε μακρόχρονη και πλούσια, διανθισμένη από συνεργασίες με σπουδαίους σκηνοθέτες και θιάσους. Στο ξεκίνημά του εμφανίστηκε στο Θέατρο Τέχνης και στη συνέχεια συνεργάστηκε με τον Κώστα Μουσούρη, τον Αλέξη Δαμιανό, το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο του Μάνου Κατράκη, το Νέο Θέατρο των Βασίλη Διαμαντόπουλου – Μαρίας Αλκαίου, καθώς και με τον Νίκο Κούρκουλο.

Το 1975 συμμετείχε στην «Όπερα της Πεντάρας» του Μπρεχτ, στο θέατρο Κάππα, σε σκηνοθεσία Ζυλ Ντασσέν, υποδυόμενος τον κύριο Πίτσαμ, πλάι στη Μελίνα Μερκούρη και τον Νίκο Κούρκουλο. Ακολούθησαν συνεργασίες με την Τζένη Καρέζη και νέα επιστροφή στο Θέατρο Τέχνης την τριετία 1980–1983. Από το 1983 έως το 1993 εντάχθηκε στο δυναμικό του Εθνικού Θεάτρου, όπου βραβεύτηκε με το Βραβείο Κουν για την ερμηνεία του στον «Περιποιητή Φυτών» του Παύλου Μάτεσι.

Σημαντική υπήρξε και η συμμετοχή του στην παράσταση «Ωραία μου κυρία» πλάι στην Αλίκη Βουγιουκλάκη, ενώ την περίοδο 1994–1996 συνεργάστηκε με τον Γιώργο Κιμούλη στις παραστάσεις «Μάκβεθ», «Ιβάνωφ» και «Επιθεωρητής». Οι ερμηνείες του χαρακτηρίζονταν από έντονη συναισθηματικότητα, πνευματικότητα και ερμηνευτικό βάθος, που τον κατέστησαν ξεχωριστή μορφή του θεάτρου μας.

Ο ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Αν και η παρουσία του στο σινεμά δεν υπήρξε συστηματική, η ποιότητά της ήταν αδιαμφισβήτητη. Μεταπήδησε με άνεση από το δράμα στην κωμωδία, ερμηνεύοντας ρόλους που άφησαν εντύπωση στο κοινό και αναγνώριση στους κύκλους των συναδέλφων του.

Αξιομνημόνευτη υπήρξε η ερμηνεία του στην ταινία «Κατάχρηση Εξουσίας» (1971) του Σταύρου Τσιώλη, όπου υποδύθηκε έναν γιατρό μπλεγμένο σε κύκλωμα ναρκωτικών, προσπαθώντας να χειραγωγήσει τον χαρακτήρα του Νίκου Κούρκουλου. Στον αντίποδα, έλαμψε και στην κωμωδία «Οι Κληρονόμοι» (1964) του Γιάννη Δαλιανίδη, που σηματοδοτεί και την πρώτη του συνεργασία με την Φίνος Φιλμ.

Ορισμένες από τις σημαντικές του συμμετοχές στο σινεμά ήταν στις ταινίες: «Λύτρωσέ με, αγάπη μου» (1960), «Οι Κληρονόμοι» (Finos Film, 1964), «Στεφανία» (Finos Film, 1966), «Πυρετός στην Άσφαλτο» (Finos Film, 1967), «Η Λεωφόρος του Μίσους» (Finos Film, 1968), «Λυσιστράτη» (1972), «Η Μαρία της Σιωπής» (Finos Film, 1973), «Ο άνθρωπος με το γαρίφαλο» (1980). Πρωταγωνίστησε δίπλα σε σπουδαία ονόματα όπως οι Νίκος Κούρκουλος, Μαίρη Χρονοπούλου, Ζωή Λάσκαρη, Τζένη Καρέζη, Θανάσης Βέγγος, Κώστας Βουτσάς, και Μάνος Κατράκης.

Αξιοσημείωτη υπήρξε η παρουσία του και στην μικρή μας οθόνη, σε σημαντικά σήριαλ των δεκαετιών του ’80 και του ’90, όπως «Εν Αθήναις», «Πικρά χαμόγελα», «Το λυκόφως μιας ζωής», «Οι άθλιοι των Αθηνών», «Τραγούδια της λευτεριάς», «Τα αρραβωνιάσματα», «Η θυσία», «Ζητώ γνωριμία», «Το καπλάνι της βιτρίνας», «Η δικαστίνα», «Οι δυο ορφανές», «Το κορίτσι από το ποτάμι» κ.α.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΖΩΗ

Yπήρξε άνθρωπος χαμηλών τόνων, αφοσιωμένος στην οικογένεια και την τέχνη του. Παντρεύτηκε την ηθοποιό Μαρία Ζαφειράκη και απέκτησαν έναν γιο. Η ζωή του εκτός σκηνής χαρακτηριζόταν από διακριτικότητα, ήθος και αξιοπρέπεια.

ΘΑΝΑΤΟΣ

Ο Σπύρος Κωνσταντόπουλος έφυγε από τη ζωή στις 28 Μαρτίου 2007, σε ηλικία 82 ετών.