Η Κάκια Παναγιώτου υπήρξε μία από τις πιο διακριτικές αλλά ουσιαστικές παρουσίες της ελληνικής υποκριτικής. Με μακρόχρονη πορεία στο θέατρο, στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση, υπηρέτησε την τέχνη με συνέπεια, ήθος και βαθιά αφοσίωση. Ανήκε στη γενιά εκείνων των ηθοποιών που δεν επιδίωξαν ποτέ τον θόρυβο της δημοσιότητας, αλλά κέρδισαν τον σεβασμό μέσα από την ποιότητα των επιλογών τους και τη διάρκεια της παρουσίας τους. Η μορφή της συνδέθηκε ιδιαίτερα με το Εθνικό Θέατρο, ενώ η συμμετοχή της σε σημαντικές κινηματογραφικές παραγωγές, ανάμεσά τους και ταινίες της Φίνος Φιλμ, την εντάσσει στο πολύτιμο μωσαϊκό του ελληνικού πολιτισμού.

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1923, με οικογενειακές ρίζες που απλώνονταν σε διαφορετικά μέρη του ελληνισμού. Όπως ανέφερε σε συνέντευξή της, ο πατέρας της ήταν Κεφαλονίτης, ο παππούς της καταγόταν από τη Χιμάρα, ενώ η μητέρα της είχε καταγωγή από τον Βόλο. Όταν η ίδια ήταν μόλις έξι ετών, η οικογένεια εγκαταστάθηκε στη θεσσαλική πόλη, η οποία έμελλε να αποτελέσει το πρώτο ουσιαστικό περιβάλλον καλλιτεχνικής της αφύπνισης.

Στον Βόλο, όπως θυμόταν η ίδια, ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με τον χορό, το τραγούδι και το θέατρο, ανακαλύπτοντας από νωρίς την έλξη της προς τη σκηνή. Η πρώτη της συμμετοχή σε παράσταση υπήρξε παιδική, στο έργο «Το κοριτσάκι με τα σπίρτα», μια εμπειρία που στάθηκε καθοριστική. Από τότε, μάλιστα, την είχε προσέξει ένας Αυστριακός σκηνοθέτης που βρέθηκε στην πόλη, αναγνωρίζοντας στο πρόσωπό της ένα ξεχωριστό ταλέντο. Εκείνα τα πρώτα χρόνια αποτέλεσαν τη βάση μιας πορείας που αργότερα θα εξελισσόταν σε μακρόχρονη και ουσιαστική διαδρομή στο ελληνικό θέατρο και κινηματογράφο.

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ

Το θέατρο υπήρξε ο βασικός χώρος δημιουργίας της Κάκιας Παναγιώτου, με πρώτη της εμφάνιση το 1945 με το θίασο “Αυλαία” στο θέατρο Κοτοπούλη. Από το 1948 μέχρι το 1986 συνδέθηκε με το Εθνικό Θέατρο, αποτελώντας αναπόσπαστο μέρος της καλλιτεχνικής του συνέχειας και συμβάλλοντας στο ρεπερτόριό του με συμμετοχές σε σημαντικές παραστάσεις του κλασικού και σύγχρονου θεάτρου. Όσον αφορά την Επίδαυρο, δεν έλειψε σχεδόν ούτε ένα καλοκαίρι από τις παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου, συμμετέχοντας σχεδόν σε όλες τις αρχαίες τραγωδίες στο πλευρό της Παξινού, του Μινωτή, της Ελένης Ζαφειρίου, του Αιμίλιου Βεάκη, του Χριστόφορου Νέζερ και άλλων.

Η παρουσία της υπήρξε σταθερή και ουσιαστική, σε έργα που κάλυπταν ένα ευρύ φάσμα, από την αρχαία τραγωδία έως το νεοελληνικό και ευρωπαϊκό δραματολόγιο όπως «Ο Βασιλιάς και ο σκύλος», «Βασιλιάς Ληρ», «Οθέλλος», «Ριχάρδος Γ’», «Αντώνιος και Κλεοπάτρα», «Γέρμα», «Χριστός Πάσχων», ενώ από αρχαίες τραγωδίες έπαιξε σε έργα όπως «Οιδίπους επί Κολωνώ» (Ισμήνη), «Ηλέκτρα» (Κλυταιμνήστρα), «Πέρσες» (Άττοσα), «Τρωάδες» (Ανδρομάχη), «Ελένη» (Θεονόη), «Μήδεια» (Τροφός), «Αίας»(Αθηνά), «Φοίνισσαι» (Αντιγόνη) κ.ά.

Ανήκε σε εκείνες τις ηθοποιούς που λειτουργούσαν ως πολύτιμος κρίκος της θεατρικής ομάδας, με πειθαρχία, σεμνότητα και βαθιά κατανόηση της σκηνικής τέχνης.

Ο ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Δύσκολα αποδεχόταν προτάσεις για κινηματογραφικές ταινίες, όμως ακόμα και στο πανί, η Κάκια Παναγιώτου άφησε το αποτύπωμά της. Πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο το 1954 με την ταινία του Αλέκου Σακελλάριου «Θανασάκης ο πολιτευόμενος» και τελευταία της συμμετοχή στη μεγάλη οθόνη αποτελεί η σπουδαία ταινία του Τάσου Μπουλμέτη «Πολίτικη Κουζίνα» το 2003, στο ρόλο της Ελπινίκης.

Η συνεργασία της με τη Φίνος Φιλμ ξεκίνησε το 1967 με την θρυλική «Στεφανία» του Γιάννη Δαλιανίδη, ενώ το 1970 συμμτείχε σε τρεις χαρακτηριστικές παραγωγές της ιστορικής εταιρείας: «Αγάπη Για Πάντα», «Αυτοί Που Μίλησαν Με Το Θάνατο» και «Υπολοχαγός Νατάσσα», μία από τις πιο γνωστές και πολυσυζητημένες ταινίες της εποχής. 

Οι κινηματογραφικές της εμφανίσεις, ακόμη και όταν δεν βρίσκονταν στο προσκήνιο, είχαν πάντα την ποιότητα της θεατρικής εμπειρίας και την αίσθηση μιας ηθοποιού που υπηρετεί τον ρόλο με ακρίβεια και μέτρο. Μέσα από αυτές τις συμμετοχές, η Κάκια Παναγιώτου καταγράφεται ως μία από τις χαρακτηριστικές δευτεραγωνιστικές μορφές που έδωσαν βάθος και αλήθεια στο ελληνικό πανί.

Παράλληλα με το θέατρο και τον κινηματογράφο, η Κάκια Παναγιώτου εμφανίστηκε και στην ελληνική τηλεόραση, συμμετέχοντας σε σειρές και τηλεοπτικές παραγωγές που ανέδειξαν τη διακριτική της δύναμη και την ευκολία προσαρμογής της στο νέο μέσο. Πρώτη της εμφάνιση ήταν το 1972 με την σειρά «Κεκλεισμένων των Θυρών» και συνέχισε να εμφανίζεται κατά καιρούς σε ποιοτικά σήριαλ μέχρι το 2007.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΖΩΗ

Υπήρξε άνθρωπος χαμηλών τόνων, που κράτησε την προσωπική της ζωή μακριά από τη δημοσιότητα. 

Μόλις ένα μήνα πριν τον θάνατο της, εμφανίστηκε στο Θέατρο Τέχνης με το μπαστουνάκι της και τον μπερέ της, για να δει τον «Πατέρα» του Στρίνμπεργκ και τον Γιάννη Φέρτη στον ομώνυμο ρόλο συντροφιά με τη φίλη της, Βιβέττα Τσιούνη.

ΘΑΝΑΤΟΣ

Η Κάκια Παναγιώρτου πέθανε στην Αθήνα στις 6 Απριλίου 2013, σε ηλικία 90 ετών.