Με ευφράδεια λόγου, λεπτότητα ύφους και ένα πολυεπίπεδο, διακριτικό χιούμορ, ο Γιώργος Βρασιβανόπουλος κατάφερε να ξεχωρίσει σε δεύτερους ρόλους, αφήνοντας το δικό του αποτύπωμα στον ελληνικό κινηματογράφο, το θέατρο και αργότερα στην τηλεόραση.

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ

Γεννήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 1924 και σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, από όπου αποφοίτησε το 1950. Ωστόσο, η καλλιτεχνική του πορεία είχε ξεκινήσει νωρίτερα — και μάλιστα κάτω από δύσκολες συνθήκες. Στα τέλη της δεκαετίας του ’40, εξορίστηκε στη Μακρόνησο λόγω των πολιτικών του πεποιθήσεων (ήταν τροτσκιστής). Εκεί, στον άγονο βράχο της εξορίας, αντί να σιγήσει, βρήκε διέξοδο στο θέατρο. Συμμετείχε σε παραστάσεις που ανέβαζαν οι κρατούμενοι, όπως η «Γκόλφω» και οι «Μέρες δίχως τέλος».

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ

Στο θέατρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά με το ψευδώνυμο Γιώργος Βρανός, την 1η Νοεμβρίου 1950, στην παράσταση «Έγκμοντ» του Δημήτρη Ροντήρη στο Θέατρο Κυβέλη. Από την πρώτη του εμφάνιση φάνηκε πως ανήκε στη σκηνή. Λίγους μήνες αργότερα, τον Μάιο του 1951, θα βρεθεί στη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου στην παράσταση «Τρεις κόσμοι», ερμηνεύοντας τον ρόλο του Καβαλιέρ Βούλτσο. Το ίδιο καλοκαίρι, θα κάνει το ντεμπούτο του στην Επίδαυρο, ως μέλος του Χορού στον «Οιδίποδα Τύραννο», σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή — μια εμπειρία που σημάδεψε την καλλιτεχνική του ωρίμανση. Το 1952 θα υποδυθεί τον Τζίμυ στην παράσταση «Ατμόπλοιον Τζόαν Ντάνβερς», πλάι στον Τζαβάλα Καρούσο, ο οποίος υπέγραφε και τη σκηνοθεσία. Ακολούθησε μια σειρά συνεργασιών με σημαντικούς θιάσους και πρωταγωνιστές της εποχής.

Με την Κατερίνα Ανδρεάδη θα συμπρωταγωνιστήσει σε παραστάσεις όπως «Η Θεατρίνα», «Η κυρία με τις καμέλιες», «Μάρτυς κατηγορίας» και «Ταξίδι αναψυχής», ενώ από τον Μάρτιο του 1959 έως τον Φεβρουάριο του 1960 συνεργάζεται με τον Βασίλη Λογοθετίδη στα έργα «Ο γαμπρός μου ο δικηγόρος», «Κάθε πράγμα στον καιρό του» και «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα», σε ρόλους που απαιτούσαν ακρίβεια, ρυθμό και ερμηνευτικό μέτρο — χαρίσματα που διέθετε σε αφθονία.

Τις επόμενες σεζόν τον βρίσκουμε να παίζει σε έργα Ελλήνων και ξένων συγγραφέων στους θιάσους της Βίλμας Κύρου, του Λάμπρου Κωνσταντάρα, του Διονύση Παγουλάτου και ξανά με την Κατερίνα Ανδρεάδη, σε παραγωγές που χαρακτηρίζονταν από σκηνική ευφυΐα και θεατρική ισορροπία.

Μια από τις τελευταίες του εμφανίσεις στο σανίδι ήταν το 1988, στην παράσταση «Λεωφορείο ο Πόθος» του Τενεσί Ουίλιαμς, με τον θίασο της Νόνικας Γαληνέα στο Θέατρο Αθηνά — μια συνάντηση με την κλασική δραματουργία που επιβεβαίωσε, και στα ώριμα χρόνια του, την ερμηνευτική του ποιότητα.

Ο ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Το κινηματογραφικό του ντεμπούτο έγινε το 1957, στην αισθηματική ταινία «Ξαναγύρισε, αγάπη μου» των Άρη Μαρνέζου και Κρίστο Φράνκο – μια ταινία που σήμερα θεωρείται χαμένη, αλλά αποτελεί το πρώτο του βήμα στη μεγάλη οθόνη. Λίγους μήνες αργότερα, εμφανίστηκε στο πλευρό της Αλίκης Βουγιουκλάκη στην κωμωδία «Διακοπές στην Αίγινα» του Ανδρέα Λαμπρινού, ενώ το 1960 συμμετείχε στην εμβληματική «Αντιγόνη» του Γιώργου Τζαβέλλα, κινηματογραφική μεταφορά του έργου του Σοφοκλή, με τη Ρένα Βλαχοπούλου στον ρόλο της Ευρυδίκης.

Η σχέση του με τη Φίνος Φιλμ ξεκίνησε το 1964, όταν ο Γιάννης Δαλιανίδης τον επέλεξε για τον ρόλο του Κώστα Χατζηπατέρα στη μουσική κωμωδία «Κάτι να Καίει». Έναν χρόνο αργότερα θα έρθει ο πιο χαρακτηριστικός του ρόλος, αυτός του Γιαννάκη, ή αλλιώς «Μπάμια», στη θρυλική «Χαρτοπαίχτρα» του Γιάννη Δαλιανίδη. Η ερμηνεία του στο πλευρό της Ρένας Βλαχοπούλου παραμένει από τις πιο απολαυστικές στιγμές της ελληνικής κωμωδίας.

Η συνεργασία του με τη Φίνος Φιλμ συνεχίστηκε με ταινίες όπως «Κορίτσια για Φίλημα», «Πάρανομοι Πόθοι», «Ο Ξυπόλητος Πρίγκηψ», «Οι Θαλασσιές οι Χάντρες», «Κάτι Κουρασμένα Παληκάρια» και «Όταν η Πόλις Πεθαίνει», πάντα σε ρόλους που απαιτούσαν λεπτό χιούμορ, ρυθμό και έξυπνο timing.

Παράλληλα με την υποκριτική του πορεία, έγραψε και σενάρια για τον κινηματογράφο. Ανάμεσά τους τα «Καημοί στη φτωχογειτονιά», «Μίνι φούστα και καράτε» (σε συνεργασία με τον Βασίλη Ανδρεόπουλο), και «Πληγωμένα νιάτα» (με τον Παύλο Τάσσιο). Η γραφή του, όπως και η υποκριτική του, είχε σαρκασμό, κοινωνική ματιά και ευαισθησία.

Στο δεύτερο μισό της καριέρας του, από το 1978 έως το 1981, συνεργάστηκε με τον Θόδωρο Μαραγκό σε τρεις ταινίες. Η τελευταία του εμφάνιση στον κινηματογράφο ήρθε το 1997, στην ταινία «Ευγένιος αγνώστων λοιπών στοιχείων» του Κώστα Ζυρίνη, ολοκληρώνοντας με διακριτικότητα μια πορεία τεσσάρων δεκαετιών στην έβδομη τέχνη.

Παράλληλα με τη δραστηριότητά του στον κινηματογράφο, για σχεδόν είκοσι χρόνια —από το 1968 έως το 1987— ο Γιώργος Βρασιβανόπουλος εργάστηκε με συνέπεια στον τομέα της μετάφρασης ξένων ταινιών. Η γλωσσική του ευχέρεια και η θεατρική του παιδεία του επέτρεπαν να μεταφέρει με ακρίβεια αλλά και φαντασία τα κείμενα στη γλώσσα μας. Την ίδια περίοδο, ασχολήθηκε και με τη μετάφραση και διασκευή θεατρικών έργων για το ραδιόφωνο.

Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

Στην τηλεόραση εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1976, συμμετέχοντας στην ιστορική σειρά «Γιούγκερμαν» σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Μ. Καραγάτση. Δύο χρόνια αργότερα, το 1978, υποδύθηκε τον Κόμη Κισλόφσκι στη χιουμοριστική σειρά εποχής της ΕΡΤ «Η Τύχη της Μαρούλας».

Κατά τη δεκαετία του 1980, η τηλεοπτική του παρουσία ήταν περιορισμένη, με μοναδική εμφάνιση στο τρίτο επεισόδιο της κοινωνικής σειράς «Τοπική Εφημερίδα». Όμως τις δεκαετίες που ακολούθησαν, επέστρεψε πιο ενεργά στη μικρή οθόνη. Συμμετείχε σε πλήθος σειρών, συνολικά σε δεκαέξι παραγωγές, επιβεβαιώνοντας πως η ερμηνευτική του ποιότητα δεν γνώριζε ηλικιακά όρια. Ανάμεσα στις σειρές όπου συμμετείχε ήταν «Το Φάντασμα», «Αστυνόμος Θανάσης Παπαθανάσης», «Οι Φρουροί της Αχαΐας», «Σοφία Ορθή» και η τελευταία του τηλεοπτική εμφάνιση στην κοινωνική σειρά του ΑΝΤ1 «Μια νύχτα σαν κι αυτή».

Υπήρξε σύμβουλος του ΣΕΗ και του Ταμείου Αλληλοβοήθειας Ηθοποιών και αντιπρόεδρος της Ενωσης Συνταξιούχων Ηθοποιών.

ΘΑΝΑΤΟΣ

Ο Γιώργος Βρασιβανόπουλος έφυγε απ’ τη ζωή στις 10 Φεβρουαρίου 1998, σε ηλικία 74 ετών.