Ο Βαγγέλης Σειληνός, κατά κόσμον Βαγγέλης Βασιλάτος, υπήρξε ένας από τους πιο εκρηκτικούς και πολυσχιδείς καλλιτέχνες του ελληνικού θεάματος. Αεικίνητος, με έντονο ταμπεραμέντο και σκηνική λάμψη, ξεχώρισε ως θεαματικός χορευτής, ευφάνταστος χορογράφος και ηθοποιός με ζωντάνια και ρυθμό, αφήνοντας το δικό του αποτύπωμα τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο.

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ

Γεννήθηκε στην Αίγινα και μεγάλωσε στο Μεταξουργείο, σε ένα περιβάλλον που διαμόρφωσε τον χαρακτήρα και την καλλιτεχνική του ιδιοσυγκρασία. Από την εφηβεία του, ήδη στις αρχές της δεκαετίας του ’50, είχε αναπτύξει έντονη σχέση με τον χορό, περνώντας ώρες σε κλαμπ όπου χόρευε ασταμάτητα.

Η καθοριστική στιγμή ήρθε όταν τον ανακάλυψε ο σπουδαίος χορευτής και χορογράφος Μανώλης Καστρινός, ο οποίος τον ενέταξε στο μπαλέτο του και τον παρότρυνε να σπουδάσει συστηματικά χορό. Ο Σειληνός μαθήτευσε κοντά στον Καστρινό, αλλά και σε σημαντικές μορφές του χορού, όπως η Τατιάνα Βαρούτη, η Ραλλού Μάνου και ο Άγγελος Γριμάνης, χτίζοντας μια γερή τεχνική βάση που θα τον ακολουθούσε σε όλη του την πορεία.

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ

Η πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο έγινε το 1954, ως χορευτής στην επιθεώρηση «Όσα Παίρνει ο Άνεμος». Ακολούθησε μια σταθερή παρουσία στον χώρο της επιθεώρησης, όπου ανέδειξε το ταλέντο, την ενέργεια και τη σκηνική του άνεση.

Σύντομα εξελίχθηκε σε πρωταγωνιστή και καθιερώθηκε ως ένας από τους πιο εντυπωσιακούς performers της εποχής. Για πέντε χρόνια αποτέλεσε μαζί με την Ελένη Προκοπίου ένα από τα πιο δημοφιλή και επιτυχημένα χορευτικά ζευγάρια σε θέατρο και κινηματογράφο. Μετά την αποχώρησή της, τη σκυτάλη πήρε η Μαρία Ιωαννίδου, συνεχίζοντας τη δυναμική παρουσία του Σειληνού στη σκηνή.

Στα επόμενα χρόνια, διεύρυνε τη δράση του και σε πιο απαιτητικά θεατρικά έργα, αποδεικνύοντας το εύρος του ως καλλιτέχνης. Ξεχωρίζουν οι συμμετοχές του στον «Πλούτο» του Αριστοφάνη στο Εθνικό Θέατρο (1994) και στον «Καλό στρατιώτη Σβέϊκ» (1996), όπου αξιοποίησε την εμπειρία και την ωριμότητά του.

Ο ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Η πρώτη του ανεπίσημη κινηματογραφική εμφάνιση έγινε το 1956 στην ταινία της Φίνος Φιλμ «Η Καφετζού», σε ένα σύντομο ρόλο χορευτή πλάι στον επίσης νεαρό χορευτή Φώτη Μεταξόπουλο, με την καθοδήγηση του Μανώλη Καστρινού που υπέγραψε την χορογραφία της ταινίας. Το επίσημο ντεμπούτο του στο σινεμά θα έρθει την επόμενη χρονιά με την ταινία «Η Θεία από το Σικάγο», όπου και θα ανοίξει ένας νέος κύκλος εξαιρετικά σημαντικός. Αν και το θέατρο παρέμενε η μεγάλη του αγάπη, από το 1962 και μετά αναπτύχθηκε και η πλούσια κινηματογραφική του καριέρα.

Συνολικά συμμετείχε σε περίπου 30 ταινίες, εκ των οποίων οι 12 ήταν παραγωγές της Φίνος Φιλμ. Σε αυτές ξεδίπλωσε το πολύπλευρο ταλέντο του, τόσο ως ηθοποιός όσο και ως χορευτής και χορογράφος, συμβάλλοντας καθοριστικά στη δημιουργία μερικών από τις πιο χαρακτηριστικές μουσικοχορευτικές στιγμές του ελληνικού σινεμά.

Ανάμεσα στις πιο γνωστές του συμμετοχές ξεχωρίζουν οι ταινίες «Ο Ξυπόλυτος Πρίγκηψ», «Γοργόνες και Μάγκες» και «Μαριχουάνα Στοπ», όπου η ενέργεια, η εκφραστικότητα και η σκηνική του παρουσία τον ανέδειξαν σε έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους χορευτές της εποχής.

Πέρα από την υποκριτική και τον χορό, ο Βαγγέλης Σειληνός ασχολήθηκε και με τη χορογραφία, τη σκηνογραφία και τη σκηνοθεσία, αποδεικνύοντας το εύρος των καλλιτεχνικών του δυνατοτήτων. Η δημιουργικότητά του και η ανάγκη του για έκφραση τον οδήγησαν να πειραματιστεί σε πολλαπλά επίπεδα, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην αισθητική και την εξέλιξη των παραστάσεων στις οποίες συμμετείχε.

ΘΑΝΑΤΟΣ

Ο Βαγγέλης Σειληνός έφυγε από τη ζωή στις 6 Φεβρουαρίου 2012, σε ηλικία 76 ετών.