Με ευγενές παρουσιαστικό και έντονη εκφραστικότητα, ο Γιώργος Λευτεριώτης υπήρξε ένας πολυδιάστατος και ανήσυχος καλλιτέχνης: ηθοποιός, ζωγράφος και γλύπτης, αλλά και ένας από τους πρώτους ζεν πρεμιέ του ελληνικού κινηματογράφου.

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ

Γεννημένος στους Γιαννάδες της Κέρκυρας το 1927, σε εύπορη οικογένεια, ο Γιώργος Λευτεριώτης ήρθε στην Αθήνα το 1946 με σκοπό να σπουδάσει νομικά. Η καλλιτεχνική του μοίρα, όμως, είχε ήδη χαραχτεί. Σε μία ερασιτεχνική παράσταση της θεατρικής ομάδας της Νομικής Σχολής, τον εντόπισε ο Κάρολος Κουν, ο οποίος διέκρινε το ταλέντο και τη σκηνική του στόφα και τον έπεισε να ακολουθήσει τον δρόμο της υποκριτικής.

Από το 1948 φοιτά στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης και το 1951 αποφοιτά αριστούχος, έτοιμος να ξεκινήσει μια δυναμική πορεία στο θέατρο.

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ

Η πρώτη του θεατρική εμφάνιση πραγματοποιείται το 1951 με το Θέατρο Τέχνης στο έργο «Το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ» των Γκούντριχ και Χάκετ. Έναν χρόνο αργότερα, το 1952, εντάσσεται στον θίασο του Κώστα Μουσούρη, όπου παραμένει για μία δεκαετία ως βασικός ζεν πρεμιέ.

Στη σκηνή θα ερμηνεύσει πρωταγωνιστικούς ρόλους σε ένα ευρύ ρεπερτόριο, που εκτείνεται από το ελληνικό έργο έως το ευρωπαϊκό δραματολόγιο. Εμφανίζεται σε έργα όπως «Ο Ποπολάρος» του Γρηγόρη Ξενόπουλου, «Λουίζα Μύλερ» του Σίλλερ, «Ωραία μου Κυρία» του Μπέρναρντ Σω, «Ο Πρίγκιπας και η Χορεύτρια» του Ράττιγκαν, «Το τελευταίο βαλς» του Σόμερσετ Μωμ, αλλά και σε πλήθος σύγχρονων έργων της εποχής.

Παράλληλα συνεργάζεται με σημαντικούς θιάσους, όπως της Μιράντας Μυράτ και του Λάμπρου Κωνσταντάρα, του Τζελά Καρούσου και αργότερα της Σμαρούλας Γιούλη. Το καλοκαίρι του 1956 συγκροτεί δικό του θίασο με τη Βίλμα Κύρου, περιοδεύοντας στην ελληνική επαρχία, ενώ από το 1963 έως το 1967 οργανώνει εκ νέου προσωπικό θίασο, παρουσιάζοντας έργα ρεπερτορίου και ελαφρές κωμωδίες.

Η πορεία του στο θέατρο διακόπτεται πρόωρα εξαιτίας σοβαρών προβλημάτων υγείας, που τον αναγκάζουν να αποσυρθεί και να στραφεί σταδιακά στην γλυπτική και τη ζωγραφική.

Ο ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Παρότι η κινηματογραφική του παρουσία υπήρξε περιορισμένη σε αριθμό — μόλις οκτώ ταινίες — υπήρξε ιδιαίτερα χαρακτηριστική και αντιπροσωπευτική της εποχής.

Η πρώτη του εμφάνιση στη μεγάλη οθόνη πραγματοποιείται το 1949 με την ταινία «Γκρεμισμένα Όνειρα». Στη δεκαετία του ’50 και στις αρχές του ’60 θα καθιερωθεί ως ένας από τους γοητευτικούς πρωταγωνιστές του ελληνικού σινεμά, ενσαρκώνοντας συχνά τον ρομαντικό νέο, τον ιδεαλιστή ή τον ευγενή άνδρα που κινείται ανάμεσα στο δράμα και την κομεντί.

Συμμετέχει στις ταινίες «Το Ποντικάκι» (1954), «Καταδικασμένη και από το παιδί της» (1955), ενώ το 1959 εμφανίζεται στην παραγωγή της Φίνος Φιλμ «Ο Θησαυρός του Μακαρίτη», δίπλα σε σημαντικούς πρωταγωνιστές της εποχής. Ακολουθούν τα «Ραντεβού στην Βενετία» (1960) και «Τρεις κούκλες κι εγώ» (1960), ταινίες που αξιοποίησαν τη ρομαντική και κοσμοπολίτικη εικόνα του.

Ιδιαίτερα σημαντικές υπήρξαν οι συνεργασίες του με τη Φίνος Φιλμ στις ταινίες «Χαμένα Όνειρα» (1961) και «Η Λίζα και η Άλλη» (1961), όπου η παρουσία του προσέθετε κύρος και γοητεία στο σύνολο. Με αριστοκρατικό παρουσιαστικό και εσωτερικότητα στην ερμηνεία, ο Λευτεριώτης αντιπροσώπευσε τον τύπο του πρώιμου κινηματογραφικού ζεν πρεμιέ της μεταπολεμικής Ελλάδας.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΖΩΗ

Υπήρξε ο πρώτος σύζυγος της τραγουδίστριας Ελένης Ροδά, όμως ο γάμος τους κράτησε λίγο.

Από το 1977 και μέχρι το τέλος της ζωής του αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στη ζωγραφική και τη γλυπτική, πραγματοποιώντας πολλές προσωπικές εκθέσεις. Πολλά από τα έργα του σήμερα φιλοξενούνται στην Πινακοθήκη της Κέρκυρας, επιβεβαιώνοντας την καλλιτεχνική του ευαισθησία και πέρα από τη σκηνή και τον κινηματογράφο.

ΘΑΝΑΤΟΣ

Ο Γιώργος Λευτεριώτης έφυγε από τη ζωή στις 6 Νοεμβρίου του 1993, σε ηλικία 66 ετών.