Ο Ανέστης Βλάχος υπήρξε μία από τις πιο χαρακτηριστικές και αξέχαστες παρουσίες του ελληνικού θεάτρου, κινηματογράφου και τηλεόρασης — ένας ηθοποιός που δεν διεκδίκησε ποτέ το ρόλο του πρωταγωνιστή με όρους προβολής, όμως κέρδισε την καθιέρωση του “σκοτεινού” αντι-ήρωα κάνοντας κάθε του ρόλο αναγκαίο σε κάθε ιστορία που συμμετείχε. 

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ

Γεννήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1934 στην Προσοτσάνη Δράμας σε φτωχή οικογένεια γεωργών. Ο παππούς του, Φίλιππος, ήταν Μακεδονομάχος, ενώ ο πατέρας του Ηρακλής έπεσε στο Αλβανικό Μέτωπο το 1940. Μετά τον πόλεμο εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, στην Καλλιθέα, όπου και ξεκίνησε να κυνηγά το όνειρό του για την τέχνη. Σπούδασε στην Ανωτέρα Σχολή Κινηματογράφου–Θεάτρου Σταυράκου, έχοντας μεταξύ άλλων συμμαθητή τον Κώστα Καζάκο, ενώ παράλληλα δούλευε για να στηρίξει τις σπουδές του.

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ

Ξεκίνησε το θεατρικό του ταξίδι στα μέσα της δεκαετίας του ’50 και δεν σταμάτησε να υπηρετεί τη σκηνή μέχρι και τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής του. Απόφοιτος της Σχολής Σταυράκου, είχε ήδη κατακτήσει τη φήμη του “σκληρού” του ελληνικού κινηματογράφου, αλλά το θέατρο του έδωσε την ευκαιρία να αποδείξει την πλαστικότητα και το εύρος της υποκριτικής του γκάμας.

Στη θεατρική του πορεία συνεργάστηκε με σπουδαίους σκηνοθέτες και πρωταγωνίστησε σε έργα Ελλήνων και ξένων συγγραφέων, με σημαντικούς ρόλους σε παραστάσεις όπως «Ο Αγαπητικός της Βοσκοπούλας», «Το Μεγάλο μας Τσίρκο», «Η Αυλή των Θαυμάτων» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, «Ο Κύκλος με την Κιμωλία» του Μπρεχτ, αλλά και επιθεωρήσεις, λαϊκά θεάματα και έργα κοινωνικού ρεπερτορίου.

Ξεχώρισε για την ενέργεια και το πάθος με το οποίο προσέγγιζε τους χαρακτήρες του, είτε επρόκειτο για λαϊκούς τύπους, είτε για ανθρώπους με εσωτερικά διλήμματα και συγκρούσεις. Το κοινό τον ακολουθούσε πιστά, ενώ συχνά τον καλούσαν να συμμετάσχει και σε περιοδείες ανά την Ελλάδα, ιδιαίτερα τη δεκαετία του ’70 και του ’80. Αν και ο κινηματογράφος του χάρισε αναγνώριση, ο ίδιος συχνά έλεγε πως “στο θέατρο νιώθεις ζωντανός κάθε βράδυ”. 

Ο ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Από τα τέλη της δεκαετίας του ’50, ο Βλάχος άρχισε να ξεχωρίζει για τη σκληρή φυσιογνωμία, το κοφτό βλέμμα και τη γήινη φωνή, ερμηνεύοντας συχνά τον “κακό”, τον βίαιο και τον σκοτεινό ήρωα κοινωνικών και αστυνομικών δράσεων. Ωστόσο ο τρόπος που προσέγγιζε αυτούς τους ρόλους δεν ήταν ποτέ επιφανειακός. Ακόμα και στους πιο σύντομους ρόλους, κατάφερνε να δώσει βάθος και αληθοφάνεια. 

Το 1954 έκανε το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο με την ταινία του Νίκου Κούνδουρου «Μαγική Πόλις». Ακολούθησαν δεύτεροι ρόλοι σε πλήθος ταινιών, μεταξύ των οποίων «Ο Δράκος» του Νίκου Κούνδουρου (1956), «Το κορίτσι με τα μαύρα» του Μιχάλη Κακογιάννη (1956), «Η κατάρα της μάνας» του Βασίλη Γεωργιάδη (1961), «Μικρές Αφροδίτες» του Νίκου Κούνδουρου (1963).

Με την Φίνος Φιλμ συνεργάστηκε σε δυο σπουδαίες ταινίες: «Οι Παράνομοι» (Finos Film, 1958) του Νίκου Κούνδουρου όπου ερμήνευσε τον ρόλο του αντάρτη, σε μια ταινία “κόντρα” σε ό,τι είχε συνηθίσει να παράγει ο Φίνος. Η ταινία συμμετείχε στο Φεστιβάλ Βερολίνου το 1959, με υποψηφιότητα για Χρυσή Άρκτο, ενώ αξίζει να σημειωθεί πως λόγω της λογοκρισίας που είχε δεχτεί, το ελληνικό κοινό κατάφερε να δει ολοκληρωμένη την ταινία το 2008! Η δεύτερη ταινία που συμμετείχε με την υπογραφή της FF ήταν η θρυλική «Λόλα» (Finos Film, 1964) του Ντίνου Δημόπουλου δίπλα στη Τζένη Καρέζη και τον Νίκο Κούρκουλο, σε ένα μικρό ρόλο που άφησε όμως το στίγμα του. 

Συνολικά, συμμετείχε σε πάνω από 100 ταινίες, γεγονός που τον κατατάσσει ανάμεσα στους πιο πολυπράγμονες ηθοποιούς του ελληνικού σινεμά. Σημαντικό ορόσημο στην καριέρα του θεωρείται ο πρωταγωνιστικός του ρόλος στην ταινία «Ο Φόβος» (1966) του Κώστα Μανουσάκη, όπου απέδειξε πως μπορούσε να σηκώσει ολόκληρη ταινία στους ώμους του, αποσπώντας θετικές κριτικές και διεθνή αναγνώριση, αφού όπως είχε πει ο κριτικός κινηματογράφου Παναγιώτης Τιμογιαννάκης “Ο Ανέστης Βλάχος απέδειξε ότι δεν ήταν “τυπίστας” αλλά ρολίστας, και με έναν δυνατό ρόλο μπορεί να ηγηθεί του cast”.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΖΩΗ

Ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Μαρία Γαρίτση, με την οποία απέκτησε μια κόρη, την Έλλη Βλάχου, δημοσιογράφο και φιλόλογο. Από τον πρώτο του γάμο με την τραγουδίστρια Αναστασία Παπανδρώνη, απέκτησε τον γιό του Ηρακλή Βλάχο.

Ήταν κουμπάροι με τον Νίκο Ξανθόπουλο – τον πάντρεψε ο Ξανθόπουλος και βάπτισε τον γιο του – και αχώριστος φίλος με τον αείμνηστο Γιώργο Φούντα.

ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ

• 7ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (1966) – Τιμητική διάκριση για την ερμηνεία του στην ταινια “Με τη Λάμψη στα Μάτια” του Πάνου Γλυκοφρύδη.
• Διεθνές Φεστιβάλ Βερολίνου (1966) – υποψηφιότητα για Χρυσή Άρκτο για την ερμηνεία του στην ταινία “Ο Φόβος” του Κώστα Μανουσάκη. 
• Διεθνές Φεστιβάλ Καννών (1966) – επίσημη ελληνική συμμετοχή της ταινίας “Ο Φόβος” του Κώστα Μανουσάκη. 
• Διεθνές Φεστιβάλ Τυνησίας (1967) – τιμητική διάκριση για την ερμηνεία του στην ταινία “Ο Φόβος” του Κώστα Μανουσάκη.
• 15ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (1974) – Ειδική μνεία για την ερμηνεία του στην ταινία “Κιέριον” του Δήμου Θέου.

ΘΑΝΑΤΟΣ

Ο Ανέστης Βλάχος απεβίωσε στις 23 Αυγούστου 2021 σε ηλικία 87 ετών.